Life&Wellness Coaching - Ontdek waar het echt omgaat, omdat je het waard bent!
Meer columns kunt u lezen op www.catherine.nl/columnisten
Het online magazine van Catherine Keyl.


´Nee, dank u ik heb er al één´.
 
´Mam! Doe normaal ik schaam me dood!´
Ik zie een moeder, zich niets vermoedend, omdraaien naar haar dochter.
´Wat is er?´ Vraagt ze.
´Je loopt te neuriën, hou daar mee op ik schaam me echt als je dat doet, iedereen kijkt naar ons.
Hoe kom je daar nou bij en als ze kijken is dat omdat ik vrolijk ben en dat op deze manier laat merken.
Ik ben echt niet de enige hoor die wel eens neuriënd door een winkel loopt, zegt moeder.
Dat kan me niet schelen wat een ander vind maar je bent toevallig mijn moeder en ik schaam me dan, zegt dochterlief.
Nou, zegt moeder gevat, als het je dan toch niks kan schelen waarom schaam je je dan?
 
Ai, verkeerd antwoord moeder..
´Ach laat maar, je snapt er ook helemaal niks van´.
´En of ik het snap, je bent gewoon aan het puberen en daardoor vind je alles wat ik doe maar stom en denk je dat ik je niet begrijp´.
´Ssttt, mam niet zo hard, dat hoeft echt niemand te horen hoor, ik schaam me alweer dood voor jou, hou op alsjeblieft!´
 
Moeder kijkt om zich heen en onze blikken kruizen elkaar.
Ze kijkt me even aan en vraagt, ´wilt u haar een weekje hebben?´
´Nee dank u, zeg ik, ik heb er al één!´
Waarop zowel moeder als dochter moeten lachen.
´Ben ik zo erg dan? Vraagt dochterlief.
Nee hoor, zeg ik met een knipoog naar moeder, wij moeders weten gewoon niet wat het is.
Nee, zegt moeder, wij zijn niet jong geweest daar weten we niets van, ik ben met mijn 43 al een aardige oude taart volgens mijn dochter.
´Precies, zegt dochterlief nu gevat, misschien dat je me toch langzaam gaat begrijpen.´
´Help wie redt mij, roept moeder met een lach.´
 
Wat een herkenbaar verhaal voor ouders van pubers.
En ondanks dat onze pubers vinden dat wij ouders ze niet begrijpen, gaan ze vaak maar wat graag een discussie aan.
Het is ook niet eenvoudig de pubertijd, alles verandert en alles ligt onder een vergrootglas.
Er is wel één troost, voor beide partijen, het weer over!!
 
´Mam, wat ben je aan het doen, vraagt mijn dochter.
Een column aan het schrijven lieverd, zeg ik.
Waar gaat het over?
Ik schiet in de lach en zeg, over pubers.
Toch niet over mij hè, want je snap er toch nooit wat van!´
 
Dat zeg ik, een herkenbaar verhaal.
 
 
Hoor wie klopt daar kinderen.
 
De feestdagen staan weer voor de deur, een tijd die voor veel mensen staat voor gezelligheid, cadeautjes en lekker eten.
De maand december geeft mij altijd een warm gevoel, ik vind het een gezellige tijd.
Overal zijn mensen bezig met de voorbereidingen voor de feestdagen, er wordt versierd, geshopt, nog meer versierd en weer geshopt.
Ook voor de scholen breekt er een drukke maar gezellige tijd aan.
Sinterklaas op school, daarna de school in kerstsfeer brengen en een kerstdiner organiseren.
Druk maar gezellig.
 
En toch is dit niet voor iedereen een fijne tijd.
Mensen die er dit jaar alleen voor zijn komen te staan of voor mensen met financiële problemen bijvoorbeeld, zo kennen we denk ik allemaal wel iemand die blij zal zijn als alles weer voorbij is, om wat voor reden dan ook.
 
Zo raak ik regelmatig privé of vakmatig met mensen in gesprek die een autistisch kind of partner hebben.
Voor deze mensen is het een onvoorspelbare tijd, juist het onvoorspelbare maakt het onveilig, onrustig en stressvol.
Een moeder vertelde mij dat sinds haar dochter geboren is, de feestdagen een hele andere betekenis hebben gekregen.
´Waar de feestdagen eerst stonden voor gezelligheid, staat het nu voor een stressvolle periode die ik het liefst zo snel mogelijk aan me voorbij wil laten gaan´.
 
Een verhaal dat mij, als moeder van een autistische zoon, heel bekend in de oren klinkt.
Ik heb weleens geroepen, ´wie heeft dit in hemelsnaam verzonnen´.
Voor mijn zoon is dit een periode waarin gezelligheid, stress en nog meer stress, elkaar afwisselen.
We maken het voor hem zo voorspelbaar mogelijk, met alle ruimte waarin hij zelf kan aangeven of het nog leuk is of niet.
Of hij bijvoorbeeld aan het sinterklaas of kerstfeest op school wil meedoen of niet, deze ruimte geeft hem houvast en werkt erg positief.
´Dus ik moet niet mam? Nee, kerel je moet niet je mag!´
Met als gevolg dat hij het wel wil proberen, hij heeft immers de touwtjes in handen.
Bijna alle keren zijn we, na het zien van de drukte op school, rechtsomkeer gegaan.
Het ene jaar haalden we de klas nog net en het andere jaar nog niet eens het schoolplein.
En iedere keer weer vraagt hij aan mij, ´mam vindt je het erg dat het niet lukt?´
Ik hoef u niet te vertellen dat mijn hart dan iedere keer weer zachtjes breekt.
 
Ondanks dat deze tijd van het jaar een hoop onrust en stress met zich meebrengt vind ik het belangrijk mezelf niet te vergeten.
Ikvind het immers wel een fijne en warme tijd en neem mezelf iedere keer voor er van te gaan genieten.
Gelukkig zie ik mijn zoon in alle veiligheid en rust die er thuis wordt gecreëerd, genieten van de cadeautjes, de gezelligheid en natuurlijk het lekkere eten.
En alleen daar al om wil ik genieten van een voor mij persoonlijk warme en gezellige tijd!
Ik wens iedereen dan ook een hele fijne, gezellige en warme maand toe!
 
In de maanden januari, februari en maart staan er lezingen gepland met de titel; ´Autisme in het gezin`.
 
 
 
 
Trauma? Ik?’
 
‘Dus dat is zo ongeveer mijn verhaal’.
Tegenover mij zit een goed verzorgde vrouw die ik Jeanine zal noemen.
Jeanine kijkt mij afwachtend aan, benieuwd naar mijn reactie.
Ik blijf even stil en terwijl ik haar aan kijk gaat er door mijn hoofd hoe lang mensen kunnen rondlopen met onverwerkte gebeurtenissen uit hun leven.
 
Als ik te lang stil blijf zegt ze, waar ik het meeste last van heb is mijn gewezen huwelijk en scheiding, eigenlijk heb ik best wel veel dingen mee gemaakt die ik niet verwerkt heb’.
‘Trauma’s’, zeg ik.
‘Ach, dat weet ik niet hoor, trauma klinkt gelijk zo zwaar’.
‘Weet je waar het woord trauma in dit geval voor staat?, vraag ik.
Het woord trauma is een verzamelnaam voor gebeurtenissen uit je leven, waarvan je in het dagelijks leven nog steeds last hebt.
Nou heb je trauma’s met een grote T en trauma’s met een kleine t, mij gaat het er niet om welke t ervoor staat maar dat je er last van hebt’.
 
Ze kijkt me bedenkelijk aan en zegt, ‘goh, als je het zo uitlegt klinkt het al minder zwaar.
Alleen begrijp ik niet helemaal hoe onverwerkte gebeurtenissen invloed kunnen hebben op je dagelijks leven.
Als ik naar mezelf kijk begrijp ik niet waarom ik zo’n slecht zelfbeeld heb en zo onzeker ben.
Ik heb 3 prachtige kinderen met wie het heel goed gaat en ik prijs me erg gelukkig met mijn nieuwe vriend.
En toch lost dat mijn onzekerheid niet op, weet je dat ik dat heel frustrerend vind.
Ik heb alles wat mijn hartje begeert en toch kan ik niet gelukkig zijn.
Hoe kan dat nou! Ik lijk wel een ontevreden mens maar zo zit ik echt niet in elkaar’.
 
Voor de tweede keer kijkt ze me afwachtend aan.
‘Je hebt me net verteld dat je een huwelijk van 12 jaar achter de rug hebt.
Een huwelijk dat niet over rozen ging, er was drank in het spel en op die momenten moest jij, het volgens eigen zeggen, ontgelden.
Je kon dan niets goed doen.
Je was een slechte moeder, je zag er niet uit en koken kon je ook al niet, daarnaast haalde hij je, in het bijzijn van anderen, regelmatig onderuit’.
Er verschijnt een flauwe glimlach op haar gezicht, een glimlach die veel pijn en verdriet verbergt.
‘Je zegt het precies goed, zo ging dat ja’.
‘En dan na 12 jaar, waarin je zelfbeeld bijna het nulpunt heeft gehaald, maak je voor jezelf de keuze dat het genoeg is geweest.
Met het laatste beetje zelfrespect kies je voor jezelf en je kinderen’.
‘Daarna viel je in een diep gat en ben je 3 jaar alleen geweest’.
‘Ja, zegt Jeanine, dat waren 3 zware jaren met veel vragen als waarom en vooral wat heb ik fout gedaan’.
 
‘Jeanine, kun je je voorstellen dat, doordat je deze periode niet hebt verwerkt, je nog steeds een slecht zelfbeeld hebt en onzeker bent?!’
‘Ja dat kan ik, eigenlijk wel heel logisch, het wordt voor mij tijd dit achter mij te laten’.
 
Jeanine heeft met behulp van EMDR behandelingen, deze kwetsende periode kunnen verwerken en achter zich gelaten.
EMDR is een behandelvorm die helpt om onverwerkte gebeurtenissen te verwerken.
Het is een breed inzetbare behandelvorm die voor allerlei doeleinden ingezet kan worden.
Mijn dank gaat uit naar Jeanine die, na het lezen van deze column, toestemming gaf om het te plaatsen.
 
 
 
 
Jeanine, dank je wel voor je openhartigheid!!
DelenGefeliciteerd het is een reu en hij heet Dex.
 
‘Mam, zijn we er al bijna?’, hoor ik vanaf de achterbank.
‘Nee kerel, we hebben nog zeker een uur te gaan’, zeg ik tegen mijn zoon.
Een diepe zucht als reactie laat merken dat de reis wel wat lang en spannend is.
 
We zijn onderweg naar Noord-Brabant, we gaan kijken naar een labradoodlepup (vervolg op de vorige column) en de spanning is dan ook duidelijk voelbaar.
Wat als de klik er niet is, wat als het een angstig hondje is, en wat als.. en als..
 
‘Mam, denk je dat hij mij wel lief vindt en dat er een klik is?’
‘Lieverd dat weet ik niet, daarom gaan we ook eerst kijken, kijken hoe de pup is, hoe het voor jou voelt’.
‘En voor mij’, zegt mijn dochter vanaf dezelfde achterbank.
‘Zeker en voor jou, wat denk je meis, is het de juiste pup voor ons?’
‘O ja, zegt ze, dat geloof ik sowieso, we gaan er niet voor niets heen voel ik, ben alleen wel benieuwd hoe hij eruit ziet, hoe klein hij is’.
 
De pup waar we naar gaan kijken is het laatste uit het nest en inmiddels 3 maanden oud.
Nu zullen er mensen zijn die dan denken, hmm.. de laatste uit het nest er zal toch niets mee zijn?
Maar voor ons was dat nou juist het aantrekkelijke, de pup die overbleef zou speciaal voor ons bestemd zijn, zo voelde dat.
 
‘Mam, zou hij nog klein zijn denk je? En gaat hij zijn familie ook erg missen?’
De ene vraag na de andere kwam bij ze op, een hele goede manier om de aandacht van de 2 uur durende reis te halen.
Bewapend met een hondenriem, hondendeken, drink en etensbak, snoepjes, en een inmiddels hoog knuffelniveau en dus klaar om een puppy te knuffelen, komen we aan op onze bestemming.
Een gespannen gezichtje kijkt me aan, ik geef hem een knipoog en pak zijn hand.
Mijn dochter loopt al vooruit, ze is er helemaal klaar voor zonder twijfels, dit is de pup die bij ons hoort.
 
Als de deur open gaat stormt er een grote enthousiaste labradoodle naar buiten.
‘Mag ik jullie voorstellen, zegt de vrouw des huizes, moeder doodle’.
Nog geen tel later springt er een flinke zwarte bol wol voor onze voeten, vol vertrouwen loopt hij rondjes om onze voeten.
We kijken elkaar aan en denken allemaal hetzelfde, dit noemen ze een pup?
 
Ik kijk naar de kinderen en zie ze voor mijn ogen smelten voor deze vrolijke en flinke bol wol.
Als we binnen zijn wordt al snel duidelijk dat de klik er is.
‘Zie je wel, zegt mijn dochter, zei ik toch, deze hoort bij ons! En we noemen hem Dex’.
Een hele toepasselijke naam voor een hond met een belangrijke taak als hulphond/therapiehond.
Dex betekend in het spaans gelukkig, kan het nog mooier..
 
Inmiddels wordt Dex getraind door hondenschool Drenthe uit Klijndijk, getraind om mijn jongste te kunnen steunen en helpen binnen zijn autisme.
Beiden hebben veel lol en veel te leren, stapje voor stapje leren ze zich op elkaar af te stemmen.
‘Mam kijk wat ik Dex heb geleerd, high five Dex’, zegt mijn zoon, waarop de hond gaat zitten en zijn poot tegen de hand van mijn zoon tikt.
Hoe belangrijk een high five van een hond kan zijn voor een jongen als mijn zoon, is duidelijk te zien aan de trotse big smile die hij op zijn gezicht heeft.
Trots dat dit hem is gelukt, zijn maatje, zijn ondeugende vriendje.  
‘Zie je wel, zegt mijn dochter naast mij, ik zei het toch dit is onze pup’.
Ontzettend trots ben ik op mijn kinderen als ik zie en hoor hoe goed ze het doen!
 
 
 
 
Een lief klein konijntje
 
Ik zit in de auto als de telefoon gaat. ‘Hai mam’, hoor ik aan de andere kant van de lijn. ‘Mam?’, vraagt mijn dochter op haar allerliefst. ‘Mam? We kunnen een konijntje krijgen een dwergkonijntje, zomaar. Ze heet Sara en is een nog jong, een paar maandjes oud nog maar. We krijgen de bak en een grote zak zaagsel erbij! Aa, toe mam mag het?’
Ik moet lachen en vraag haar hoe ze denkt het konijntje, samen met haar jongere broer te gaan verzorgen. ‘Nou gewoon, veel knuffelen en goed verzorgen!’
Ja, stomme vraag van mij natuurlijk, een nog stommere vraag van mij is, hoe lang ze denkt dat het verzorgen van het konijntje leuk blijft.
Zoveel stomme vragen achter elkaar had ze wel verwacht en daar geeft ze dan ook keurig en passend antwoord op. ‘Nou we doen het ombeurten, het schoonmaken van het hok dan he, en iedere dag uit het hok om te knuffelen en spelen doen we samen. We gaan haar veel aandacht geven hoor mam, echt, dit kunnen wij!’
Mmmm.. ze heeft er over nagedacht.
Ondertussen gaat er ook van alles door mijn hoofd. De jongste is autistisch en het verzorgen en het contact met een huisdier is dan ook erg belangrijk. Juist voor autistische kinderen kan het verzorgen en knuffelen van een huisdier een positieve stimulans geven dat weer terug te vinden is in het gedrag van het kind.
Een huisdier geeft rust en zeker op de onrustige momenten van een dag, kan zo’n dier uitkomst bieden. Zelf loop ik al een tijdje met het idee om een hond aan te schaffen, het liefst een hulphond.
Hulphonden zijn er niet alleen voor mensen met een lichamelijke beperking maar ook voor mensen met bijvoorbeeld autisme. Deze honden worden dan ook wel therapiehonden genoemd.
Het voordeel van een hulphond bij autisme kan zijn dat het kind zich meer durft open te stellen aan de hond. Ook voelen ze zich automatisch aangetrokken tot dieren die ze daardoor uit hun eigen wereldje halen. Wat ik in het geval van mijn zoon heel belangrijk vind is dat ze zich veiliger en ontspannen voelen in de buurt van hun hond.
Waardoor het kind zich emotioneel in balans voelt en daardoor rustiger wordt. En doordat je met een (hulp)hond meer contact hebt met de buitenwereld, leert het kind makkelijker contacten te leggen buiten zijn eigen veilige grenzen.
Waardoor hij of zij meer zelfwaardering krijgt en zich ergens bij voelt horen (makkelijker aansluiting vinden).
Ik ben dan ook erg benieuwd naar ervaringen van mensen met een hulphond voor hun autistische kind, en wat ik me afvraag is of het mogelijk is om een zelf aangeschafte hond (pup) zelf te trainen tot hulphond.
Ervaringen en adviezen zijn dan ook van harte welkom!!
Één ding is zeker, ik gun het mijn zoon van harte en weet dat hij een heel ander leven zal hebben met een (hulp)hond als maatje. De hond komt er!
Net als het konijn trouwens! Na honderd keer, ‘o dank je mam, je bent de liefste’, te hebben gehoord, hang ik lachend op.
Een mooi begin zo’n konijn, iets kleiner en minder bewerkelijk dan een hond maar zeker een goede verzorging nodig! En nogmaals, heeft u een tip of advies ten aanzien van een hulphond? Dan ben ik zeer dankbaar als u mij dit wilt laten weten!
Ik kan wel wat hulp gebruiken, alvast bedankt!
 
 
 
 
Dit is Job, mijn prachtige autistische kind!
 
Het is half 9 als ik bij de praktijk aan kom.
Ik haal de post uit mijn postvakje en zie er een brief tussen zitten die onmiddellijk mijn aandacht trekt.
Als ik het open maak en lees is het alsof ik stukjes lees die over een situatie gaat die ik maar al te goed herken.
De brief raakt me en ik besluit er iets mee te gaan doen, ik neem contact op met de briefschrijfster, en vraag haar toestemming om de brief te mogen gebruiken in een column.
Ik zal de schrijfster Anne-wil noemen. 
 
‘Ik schrijf deze brief omdat ik zoveel herken in de columns die je schrijft, daardoor voel ik me gehoord iets wat ik al lange tijd mis’.
‘Ik/wij zijn in de malle molen van de hulpverlening beland, dat klinkt raar maar zo zien wij dat echt.
Ik heb een zoon, die naar blijkt, autistisch is (dit komt vaker voor bij jongetjes als bij meisjes).
Iets dat ik als moeder altijd heb geweten en gevoeld, hij was anders, reageerde anders, deed anders.
Hij wilde niet naar plaatsen waar veel mensen waren, was snel bang, wilde niet door anderen aangeraakt worden, wilde niet spelen, zocht geen of onvoldoende contact met andere kinderen.
Ach zo kan ik nog uren doorgaan, hij had en heeft veel structuur en veiligheid nodig.
Ik heb zolang mogelijk geprobeerd er zelf met hem uit te komen, tot het punt bereikt was en ik inzag dat het zo niet langer kon.
Het werkte niet meer, ik kon het niet meer alleen, als moeder moet je hier ook naartoe groeien, daar gaat een heel proces aan vooraf.
Het was niet meer te doen en het hele gezin leed eronder, ik heb nl nog 2 oudere dochters.
Alles draaide om Job, hoe hij zich voelde, wat hij op dat moment aankon, enz’.
 
‘Tijd om hulp te zoeken’.
‘Ik ging er open in, verwachte de juiste hulp voor Job, wat een teleurstelling.
De zogenaamde deskundigen keken naar de symptomen die Job liet zien, zoals angst, scheidingangst en boosheid.
Volgens mij allemaal symptomen ontstaan uit de oorzaak, autisme.
Maar wat ik ook zei en wat ik aandroeg, nee zij hadden een andere kijk, met mijn ervaring als ervaringsdeskundige werd in mijn ogen niets gedaan.
Voor het één functioneerde hij te goed en voor het ander kwamen er toch wel vraagtekens.
Het meest kwetsende heb ik gevonden dat ik werd bestempeld als overbezorgde moeder, terwijl als ik nu lees over hoe je een kind met autisme het beste kunt opvoeden, blijkt dat ik het precies goed heb gedaan.
Ik heb hem niet onnodig blootgesteld aan, voor hem, onzekere situaties, plande alles 2 stappen vooruit, greep op tijd in als ik als ik aan hem zag dat hij het niet meer begreep of zich niet fijn voelde.
Adviezen als, ‘je moet hem wat harder aanpakken, consequenter zijn, laat het hem zelf maar eens oplossen’, hebben mij niet echt geholpen.
Ik voelde me een slechte moeder en heb me zo vaak afgevraagd wat ik dan fout deed en of ik het wel fout deed.
Er zijn hulpverleners thuis geweest die vonden dat ze zo kundig waren dat ze in één oogopslag zagen waar de schoen wrong.
En wat hebben ze de plank misgeslagen en vooral veel onrust gebracht!
Weet je waar deze zogenaamde hulpverleners in mijn ogen allemaal last van hadden?
Het helpersyndroom, zo gebrand om te helpen, ze wilden het zo goed en volgens de boekjes doen, dat ze helemaal voorbij zijn gegaan aan het aanpassen van de hulp aan Job en het gezin.
Er werd niet geluisterd.
Ouders zijn een belangrijke schakel in zulke verhalen, zij zijn het immers die er dag en nacht mee te maken hebben, zij zijn de ervaringsdeskundigen.
Ik heb weleens aan een hulpverlener gevraagd, ‘geloof je nu echt dat je dit als ouder creëert omdat je misschien niet consequent genoeg bent?
Nee, er werd niet begrepen dat ze hier te maken hadden met een jongetje, dat heel anders functioneert dan andere kinderen in de gezinnen waar ze ook kwamen.
Hoe harder je Job aanpakt hoe angstiger hij wordt, waarom leek het nou toch alsof ik de enigste was die dit zag en doorhad.
Gepraat heb ik als brugman, en hoe meer ik dat deed, hoe meer het leek alsof ze me niet hoorden en begrepen.
Dit alles hield op toen ik het besluit nam om alleen nog maar mensen bij Job in de buurt te laten die en ervaring hadden met autisme en deskundig waren.
Een kenau zullen ze me vast weleens gevonden hebben en daar ben ik nu trots op.
Job zit weer goed in zijn vel, er wordt gekeken naar wat hij wel kan en hoe hij gemotiveerd kan worden in plaats van wat hij niet kan en hoe hij toch zover gekregen kan worden om toch te doen wat hij niet kan.
 
Na een aantal deskundigen en hulpverleners met het helpersyndroom verder, zijn we nu eindelijk op de goede weg.
We hebben veel geleerd, vooral hoe belangrijk het is om ook aandacht en begrip te hebben voor de ouders die een kind met een beperking opvoeden.
Een zware taak die met de juiste hulp wat minder zwaar hoort te zijn.
Ik heb me lange tijd niet gehoord gevoeld, niemand die aan mij vroeg, ‘Anne-wil, wat moet er toch door jou heen gaan zodra duidelijk wordt wat er met je kind aan de hand is’.
‘Hoe vaak ik niet naar hem heb zitten kijken als hij sliep en dacht, hoe gaat dit verder, wat gaat er toch allemaal door dat koppie heen.
 
Daarom deze brief, ik hoop dat er ouders zijn die zich hierdoor begrepen zullen voelen en dat er hulpverleners zijn die gaan nadenken over hun manier van aanpak en werkelijk gaan luisteren naar de signalen en verhalen van ouders.
 
Met vriendelijke groet,
Anne-wil
 
Deze brief was één grote herkenning voor mij en daardoor het besluit er iets mee te doen.
Ook ik heb een kind met autisme en een prachtige dochter die daardoor wel eens onder sneeuwt.
De frustratie die je als ouders voelt als je niet gehoord en of serieus wordt genomen is groot, zeker als je bedenkt dat dit komt van mensen die aan de zijlijn staan.
Het verhaal van Anne-wil had de mijne kunnen zijn, en met mij het verhaal van vele andere ouders.
De beste stuurlui staan aan wal!
 
 
 
 
 
So this is christmas, and what have you done..
 
Het is 4 uur en ik zit achter mijn computer de administratie bij te werken.
De radio staat aan, ‘welkom bij sky radio, geniet van de mooiste tijd van het jaar!’
 
Het is weer december, een maand die staat voor gezelligheid, feest, lekker eten en samen zijn.
Voor veel mensen ook een tijd voor bezinning, weer een jaar voorbij.
De één heeft een bewogen jaar achter de rug en de ander een jaar waarin voornemens uit kwamen.
Dit zal voor iedereen heel verschillend zijn.
 
Zo omschrijf ik mijn afgelopen jaar als leerzaam, letterlijk en figuurlijk.
Er zaten dingen mee en dingen tegen.
Ik raakte kwijt en kreeg weer terug, deed met succes examen voor mijn HBO studie familie en organisatie opstellingen en leerde veel over mijn eigen grens.
Ja, het afgelopen jaar was beslist leerzaam.
 
Mijn gedachten gaan ook naar volgend jaar, een nieuw jaar met nieuwe mogelijkheden.
Ik hoor het al veel om me heen, ‘en? wat zijn jouw goede voornemens voor het komende jaar?’
De één wil stoppen met roken, de ander wil leren beter grenzen aan te geven of nu eens eindelijk af gaan maken wat al veel te lang ligt.
En ik? Ik wil het komende jaar iedere maand familieopstellingen gaan geven.
Afgelopen zaterdag 4 en 18 december werden er familieopstellingen gegeven in de praktijk.
Prachtige vruchtbare dagen met zeer enthousiaste mensen.
Ook zullen er volgend jaar speciale familieopstellingen dagen gegeven gaan worden voor ouders en (hun) kinderen.
Normaal gesproken hoeven kinderen niet bij een opstelling aanwezig te zijn, vanaf ongeveer 12 jaar zijn kinderen heel goed in staat om bij hun eigen opstelling te zijn.
 
Een opstelling geeft veel inzicht in waar problemen vandaan komen.
Je kunt hierbij denken aan opvoedingsproblemen, gedragsproblemen, scheiding, angst, enz.
Zowel voor ouders als kinderen geeft een opstelling ook inzicht in waar de oplossing ligt.
Tijdens de opstelling wordt dan ook aan de oplossing gewerkt.
 
Ouders die geïnteresseerd zijn in familieopstellingen met kinderen raad ik het boek aan van Ingrid Dykstra, Familieopstellingen met kinderen en jongeren.
Hierin wordt duidelijk uitgelegd hoe krachtig en oplossend opstellingen kunnen zijn en hoe dit in zijn werk gaat.
En wat voor kinderen geldt, geldt uiteraard ook voor volwassenen.
Voor informatie kunt u natuurlijk ook contact opnemen met de praktijk
tel: 06-40516964
 
Ik ga weer voor een leerzaam jaar en als het aan mij ligt een jaar vol familieopstellingen.
Iedere keer weer ben ik verwonderd en onder de indruk over de positieve uitwerking van een opstelling.
En dat is iets dat ik, het komende jaar, graag met anderen wil delen!
 
Ik wens iedereen een hele fijne kerst en een gezond en leerzaam 2011.
 
 
 
 
 
 
 
Hoera we zijn bereikbaar
 
Mijn telefoon gaat, ik laat hem gaan, ik ben even niet in de gelegenheid hem aan te nemen.
Nog geen tel later krijg ik een sms, ook deze bekijk ik niet, ben even niet in de gelegenheid om te reageren.
 
Als ik later klaar ben waar ik mee bezig was word ik toch wel nieuwsgierig wie mij nou zo hard nodig heeft en waarom.
Ik lees het smsje, ´waar ben je, ik probeer je te bellen en je neemt maar niet op´.
Je neemt maar niet op, ik kijk nog een keer en zie dat deze persoon 1 keer gebeld heeft, je neemt maar niet op!?.
Ik leg mijn telefoon weg en bedenk me dat ik het opeens heel erg druk heb.
Dit kan vast wachten, er bekruipt me langzaam een gevoel van irritatie.
Wat is dat toch met ons mensen in deze maatschappij.
We rennen en vliegen maar door, gaan continue over onze grenzen heen, kunnen slecht nee zeggen, willen steeds meer en denken altijd maar bereikbaar te moeten zijn.
En als er mensen zijn die daar anders over denken en dus niet altijd bereikbaar willen zijn, dan stuit dat op verontwaardiging.
‘Ik heb je gebeld maar je neemt niet op, ik heb je een mail gestuurd gister maar je hebt nog niet geantwoord, enz’.
 
Zo nu en dan gaat hier, zoals ik dat noem, de stekker eruit, geen mail en geen telefoon, even niets, even niet bereikbaar.
Vóór dit tijdperk, het KPN tijdperk, konden we zelf beslissen met wie en wanneer we contact wilden.
Nu met het fenomeen mobiele telefonie en in het bijzonder sms, voel je je toch enigszins verplicht terug te sms’en en daarmee vervalt een gevoel van vrijheid in keuze.
Natuurlijk snap ik dat je altijd zelf een keuze hebt, je kunt ook gewoon later of niet reageren.
Persoonlijk vind ik dat best lastig.
Gek is dat, aan de ene kant het gemak van bereikbaar zijn en aan de andere kant de beperking die het je kan geven, de lusten en de lasten heet dat geloof ik.
Ik heb eens om me heen gevraagd wat mensen er nou zelf van vinden en allemaal zien er het voordeel van in, het voordeel van bereikbaar zijn.
Toch zijn er bijna even zoveel mensen die het soms een doorn in het oog is en moeite hebben om of later te reageren of de telefoon uit te doen.
 
Hier heb ik een mooi voorbeeld van, we hebben er smakelijk om gelachen.
Ik zit samen met een vriendin aan een kopje koffie, als het vriendinnetje van haar dochter zegt, “mijn moeder wil niet altijd bereikbaar zijn, in de auto bijvoorbeeld, neemt ze de telefoon niet op, maar nu heeft ze van Sinterklaas een carkit gekregen”.
 
Voor degenen die het fijn vinden om altijd bereikbaar te zijn is mobiele telefonie een uit komst, voor degene die er minder blij mee zijn om altijd bereikbaar te zijn heb ik goed nieuws.
Aan de boven kant zit een knopje, als je deze een paar tellen vast houdt gaat hij uit;-)
 
 
 
 
 
 
 
Ik wil graag oplossen
 
 
Nou en daar zit je dan, probeer je iedereen weer bij elkaar te krijgen en is dit je dank’.
Irma kijkt mij aan met een blik die wil zeggen, ‘begrijp jij dit nou?’
‘Niemand reageerde positief, echt niemand, ik probeer al zolang om de familie weer bij elkaar te krijgen, maar niemand luistert echt’.
‘Vroeger al wilde ik graag dingen oplossen, mijn ouders deden nooit iets daaraan, het is nou eenmaal zo zeiden ze dan’.
‘Maar ik kan dat niet, ik wil dat niet’.
Weer kijkt ze me aan op zoek naar oplossingen.
‘Wat is de reden denk jij dat het gezin uit elkaar is gevallen?’, vraag ik.
‘Praten, er werd nooit echt gepraat bij ons thuis, en als er dan iets aan de hand was dan loste je dat zelf op’, zegt Irma.
‘Maar ik wil graag oplossen en praten, ze worden soms gek van mij, dan zeggen ze, ‘daar heb je haar weer met haar eeuwige gepraat’.
‘Zo zit ik nou eenmaal in elkaar, weet je wie ook zo was?’
‘Mijn oma, zij maakte alles bespreekbaar en wilde ook oplossen, ik denk nu ik er zo over na denk dat ik heel veel van haar heb’.
‘Vertel eens hoe zag het gezin van je oma eruit?, vraag ik.
‘Vier kinderen ze gingen als los zand met elkaar om, ieder ging zijn eigen weg en als er iets was hadden ze allemaal commentaar op elkaar, de een wist het nog beter dan de ander’.
‘Ik weet nog dat mijn oma dat altijd heel erg vond, ze zei altijd, ‘er wordt niet tegen elkaar gesproken maar over elkaar gesproken, vreselijk vond ze dat’.
‘En is het haar wel gelukt om het gezin bij elkaar te houden?’, vraag ik.
Irma schudt haar hoofd en zegt, ‘nee, dat is haar niet gelukt, niemand wilde luisteren’.
‘Net als bij jou, niemand wil echt luisteren en ook jij kunt net als je oma dit niet oplossen’, zeg ik.
Ze kijkt me aan en knikt verdrietig, dit is pijnlijk voor haar, weten dat je hetzelfde doet als oma en ook jij er niet in slaagt iets te bereiken.
‘Dan lijkt het haast wel of je het “stokje” van oma hebt overgenomen’, zeg ik, ‘jij probeert af te maken en goed te doen waar oma niet in slaagde’.
‘Ja daar lijkt het wel op’, zegt Irma.
 
Iedere familie heeft zijn eigen systeem, zo ook de familie van Irma.
Je zou kunnen zeggen dat Irma verstrikt is met haar grootmoeder.
We spreken over verstrikkingen wanneer een familielid gevoelens, houdingen en instellingen van een ander overneemt en in zijn of haar leven uitleeft.
Oma heeft iets niet uitgeleefd (“afgemaakt”) en Irma neemt volledig onbewust dit van haar oma over.
Na een (familie)opstelling waarin haar eigen (familie)systeem duidelijk werd, heeft Irma meer rust gevonden.
Het is haar duidelijk geworden waar haar ‘enorme’ drang naar oplossen vandaan kwam.
De opstelling van Irma liet duidelijk zien dat dit niet bij Irma hoorde maar bij oma.
Een paar weken na de opstelling had ik contact met Irma en ik vroeg haar hoe het ging.
‘Ik vind dit echt heel bijzonder’, zei ze, ‘ ik voel me rustiger en laat de dingen in mijn familie zoals ze zijn’.
‘En dit vind ik nog het meest bijzondere, er wordt gepraat met elkaar’.
‘Het lijkt wel dat nu ik er niet meer boven op zit of er voor iedereen meer ruimte is gekomen om elkaar te zien en te praten, echt heel bijzonder’.
 
Voor Irma heeft een familieopstelling niet alleen veel inzicht gebracht maar ook een oplossing, iets waar ze zo naar op zoek was.
Bent u ook benieuwd naar familieopstellingen of worstelt u zelf ook met vragen betreffende, uzelf, familie, partner, of kinderen?
Neemt u dan contact op met Angelique van de Wetering tel: 06-40516964
Agenda Life&Wellness Coaching: Zaterdag 18 december en zaterdag 15 januari 2011 workshopFamilieopstellingen.
 
 
 
 
 
 
te
Ik heb de controle. 
 
 
‘Kun je daar niet eens iets over schrijven’, vraagt mijn vriendin.
‘Als ik naar mezelf kijk dan kan ik best zeggen dat ik in veel opzichten de controle wil houden’.
‘Er zijn in onze familie zoveel dingen gebeurd die met macht en dominantie te maken hebben’.
Er verschijnt een lach op haar gezicht.
 ‘jaja ik hoor je denken, hou eens op met dat eeuwige sturen’.
‘Ik denk helemaal niets, behalve dan dat ik trots op je ben’, zeg ik.
‘Hoezo? Dat ben ik niet op mezelf hoor’!  
Mijn vriendin, ik zal haar Ellen noemen, kan moeilijk de teugels laten vieren.
Controle wil ze, loslaten van deze controle is een niet eenvoudige opgave voor haar.
Met toestemming van Ellen mag ik hier iets over vertellen. 
Er loopt een rode draad aan gebeurtenissen door de familie van Ellen.
Machtspelletjes, dominantie en misbruik.
Ellen is, met name door haar moeder, opgevoed met gegeven dat ze, ten aller tijden, haar eigen boontjes moet doppen.
Vertrouw niemand, het leven niet, mannen niet en mensen die iets voor je willen doen die kun je ook maar beter ontwijken.
Nu heeft Ellen persoonlijk geen misbruik meegemaakt, haar moeder wel.
En met de gevolgen daarvan levert Ellen regelmatig een gevecht.
Of liever gezegd, Ellen vecht nog regelmatig het gevecht van haar moeder. Snapt u het nog?
Ellen vecht tegen het leven en het goede dat haar overkomt.
Haar moeder is immers het levende bewijs dat het leven geen pretje is.
Ondanks dat ze zelf godzijdank niet heeft meegemaakt wat haar moeder heeft meegemaakt, leeft ze alsof dat wel zo is.
Moeder wringt, zich door de controle die ze wil houden, in allerlei bochten.
Ellen ook.
Moeder vertrouwd niet zomaar iemand, en als ze dat wel doet wacht ze op het moment dat haar bewijst dat deze persoon niet te vertrouwen is (zie je wel?!).Ellen ook. 
Soms leef je onbewust het leven van iemand anders.
Je wordt de moeder van je moeder; je draagt een last voor iemand anders in de familie zonder dat je dat weet en wilt.
Zo kan het zijn (en dit gebeurt vaak) dat wij het leed van de ander dragen, zo blijf je loyaal aan, in dit geval, de moeder.
Moeder heeft (onbewust) haar eigen last overgedragen aan dochter.Wat er voor zorgt dat de rollen veranderen, kind wordt de volwassene en de volwassene wordt, door het niet nemen van de eigen verantwoordelijkheid, kind. 
Om tot dit besef te komen, heeft Ellen een aantal familieopstellingen gedaan.
De familieopstellingen van de Duitse therapeut Hellinger helpen om inzicht te krijgen in de plek die we in onze familie innemen.
Wat familieopstellingen precies zijn?
Familieopstellingen is een methode die door de psychotherapeut Bert Hellinger ontwikkeld is. Het doel is om mensen van hun spanningen te bevrijden.
Spanningen, die soms generaties teruggaan en hun wortels in gebeurtenissen in de familiegeschiedenis vinden.
Zo kunnen bijvoorbeeld oorlog, geweld, vroeg overlijden van ouders of kinderen, miskramen, abortussen, echtscheiding, seksueel misbruik zich generaties later nog uiten in depressie, psychose, angststoornissen, migraine, chronische vermoeidheid of relatieproblemen.  
Voor Ellen hebben de familieopstellingen heel heilzaam gewerkt.
Ze is zich bewust dat ze niet het leed van har moeder kan dragen, dit is het ´lot´ van haar moeder.
Ieder draagt in zijn leven, z´n eigen lot, deze kun je niet overdragen op de ander.
Toch is dit precies wat vaak onbewust gebeurd.
Dit noemen we verstrikkingen, je bent verstrikt met iemand die een lot draagt. 
In de volgende column (zie hieronder) zal ik wat dieper ingaan op familieopstellingen.  
 
 
 
Iedere familie heeft zijn eigen systeem en structuur.
 
In deze column zou ik wat dieper ingaan op het onderwerp familieopstellingen.
Familieopstellingen laten systemen en structuren binnen een familie zien, we spreken dan ook van systemisch werk.
Systemisch werk is een fascinerend fenomeen, ontwikkeld door de Duitse familie- en psychotherapeut Bert Hellinger.
Hellinger ontdekte dat ieder mens beïnvloedt wordt door het systeem waarvan hij deel uit maakt, te beginnen met het gezin van herkomst.
Die invloed gaat verder dan de normen en waarden die vanuit de opvoeding worden meegegeven.
 
Uit Hellingers onderzoek komen een aantal universele wetten, ofwel principes, naar voren die spelen binnen familie en andere systemen.
De 3 voornaamste wetten/principes zijn:
  1. iedereen hoort erbij en heeft recht op een plek
  2. de plek die iemand heeft wordt meestal bepaald vanuit de ordening volgens leeftijd
  3. geven en nemen hoort in balans te zijn
 
Zoals in de vorige column al gezegd is, is het doel van een opstelling mensen van hun spanningen te bevrijden.
Spanningen, die soms generaties teruggaan en hun wortels in gebeurtenissen in de familiegeschiedenis vinden.
Zo kunnen bijvoorbeeld oorlog, geweld, vroeg overlijden van ouders of kinderen, miskramen, abortussen, echtscheiding, seksueel misbruik zich generaties later nog uiten in depressie, psychose, angststoornissen, migraine, chronische vermoeidheid of relatieproblemen.
 
Familieopstellingen is een snelle en zeer krachtige methode om ons te helpen helen.
Bij het werken met familieopstellingen wordt persoonlijke problematiek, bijvoorbeeld sociale, psychische of lichamelijke klachten, in verband gebracht met ons familiesysteem.
Mensen blijken in staat om hun gedrag te veranderen wanneer zij zich bewust worden van de functie (het nut) van hun gedrag binnen de familie waartoe zij behoren.
 
Tijdens een opstelling kan aan het licht komen hoe ingrijpend gebeurtenissen uit vorige generaties door kunnen werken in je eigen leven.
Vast geroeste patronen en verhoudingen kunnen weer in beweging worden gebracht.
Doorgaans komt er dan een opening naar meer acceptatie, ruimte, vrijheid en nieuwe toekomst mogelijkheden.
Kortom tijdens een opstelling komt aan het licht op welke wijze jouw leven verbonden is met dat van je familieleden en voorouders.
Soms leef je onbewust het leven van iemand anders.
Je wordt bijvoorbeeld de moeder van je moeder; je draagt een last voor iemand anders in de familie zonder dat je dat weet en wilt, dit noemen we een verstrikking.
Door familieopstellingen kan duidelijk worden wat men, uit liefde en loyaliteit, voor de ander draagt.
 
In de praktijk worden met regelmaat familieopstellingen gegeven.
Hebt u vragen of wilt u deelnemen aan een familieopstelling neem dan contact op met Angelique van de Wetering.
 
 
 
 
 
 
Hollen of stilstaan.
 
Ik heb veel reacties gehad op mijn vorige column.
Veel mensen staan open voor een andere kijk op zichzelf en de buitenwereld.
In deze tijd waarin veel mensen idealen nastreven, we altijd maar hollen en een hekel lijken te hebben aan stilstaan, worden mensen steeds bewuster.Zoeken de rust, bevestiging en mogelijkheden steeds meer bij zichzelf.
En dat vind ik een mooi proces om te zien.
Het kan geen kwaad eens stil te staan om je bewust te worden van een aantal zaken. 
Het is een proces dat we allemaal soms meerdere keren meemaken.
Processen die je dwingen naar binnen te keren.
Loslaten is daarbij een sleutel woord.
Vaak hebben je idealen en het hollen wat je doet te maken met je ego.
Het ego wil ons beschermen en goed voor ons zorgen.
Dat doet het op heel veel verschillende manieren.
Het laat ons soms geloven dat we iets moeten doen voor een ander voordat we waardering en een positief gevoel over onszelf kunnen ervaren.
Dat we hard moeten werken voor ons eigen plekje op deze wereld.
Ons ego kan loslaten behoorlijk in de weg staan. 
Iedereen van ons komt weleens in een situatie terecht die niet goed is en niet goed voelt.
Waarvan we ook diep van binnen weten dat het beter is om mee te stoppen, loslaten.
Dat zijn de momenten waarop het ego het ons ontzettend lastig kan maken.
Het wil ons beschermen door te vertellen dat het beter is om door te gaan.
Dat we misschien harder ons best hadden moeten doen, we het best wel aan kunnen, en dat we vooral moeten laten zien sterk hoe sterk we zijn.
Maar wie heeft ooit gezegd dat als je luistert naar je gevoel/intuïtie, je niet sterk bent?Je ego!
Deze wil je andere dingen doen geloven om je te beschermen. 
Dat zijn de momenten waarop het ego teveel de overhand heeft.
Het ego maakt zich druk om wat de ander wel niet denkt over jou, het ego is naar buiten gericht.
Hoe wij ons voelen en de manier waarop wij over onszelf denken heeft alles te maken met de mening die anderen over ons hebben.
Met andere woorden, als je van de buitenwereld bevestiging en waardering krijgt voel je je goed.
Je voelt je gewaardeerd en goed en positief over jezelf.Je meet je zelfbeeld aan de mening van anderen.
Keurt de buitwereld jou af dan doe jij dat ook en waarschuwt je ego je om nog harder je best te doen.
Het ego koppelt zelfbeeld aan de mening en ideeën van de buitenwereld.
Dit heeft als gevolg dat we nog harder gaan rennen en een nog grotere hekel krijgen aan stil staan.
We creëren over stilstaan allerlei vooroordelen en staan niet open voor de positieve kanten van stil staan, namelijk, tijd voor bezinning.
Je kunt stil staan zien als een teken van zwakte, je kunt er bang voor zijn want wat zullen andere mensen wel niet van je denken.
Soms is het hoog tijd een balans op te maken, om vervolgens bewust te worden van het leven dat je leidt dat lukt nu eenmaal niet als we maar door blijven hollen. 
Dan is het nodig het ego los te laten, waarna je ego zijn best gaat doen om je te overtuigen dat dat niet de juiste manier is.
Er ontstaat dan een tweestrijd tussen verstand en gevoel, het ‘ja maar’ proces.
‘Ja maar als ik dit doe dan zal er wel dat gebeuren’.
‘Ja maar komt het dan wel goed’.
‘Ja maar wat als het niet goed komt’.
‘Ja maar ik kan toch niet zomaar stoppen en mijn gevoel volgen?’ 
Allemaal vragen die je ego stelt om je ervan te overtuigen dat je het niet moet doen.
Daarnaast wordt het gevoel dat het echt tijd wordt voor bezinning steeds sterker.
En zie hier, het ontstaan van tweestrijd.
Bij het loslaten van het ego hoort ook het loslaten van je negatieve overtuigingen, deze zijn bedoeld je ego te versterken. I
n de volgende column vertel ik iets meer over de tweestrijd tussen verstand en gevoel en wat voor gevolgen dit heeft.
En over het loslaten van overtuigingen die je belemmeren. 
Tot die tijd trek ik de schoen maar eens aan die me past en begin vanmiddag gelijk.
Het is heerlijk weer voor een middag in de zon, ik laat het ‘ja maar eigenlijk moet ik nog want anders’ los.
Fijn idee dat dit mijn ego is en ik het gewoon los mag laten!
                   
                                  
 
 
 
 
 
 
Waarom zou je oordelen?
 
‘Tom stop, dat kan niet wat je doet!’
‘Tom stop daar mee!’
Naast me vliegt een moeder overeind.
 
Ik ben met de kinderen in de speeltuin, het is prachtig weer en er hangt warmte en rust in de lucht.
Ouders zitten heerlijk van de zon te genieten terwijl het kroost aan het spelen is.
 
‘Tom luister naar me!’
 
Om me heen hoor ik afkeurend gemompel over de afkeurende blikken maar niet te spreken.
Ik kijk naar wat er een eindje verderop gebeurt.
Een jongen van ongeveer 10 jaar gooit met zand, hij is duidelijk boos.
Zo boos dat hij niet meer kan luisteren naar zijn moeder, ze bereikt hem niet.
Met een rood hoofd van inspanning en schaamte, trekt ze hem weg bij een groepje kinderen.
‘Tom wat doe je nu?’ vraagt zijn moeder.
‘Hij begon met duwen’, zegt Tom, ‘dus gooi ik hem met zand’.
‘Tom, wat hebben we afgesproken!?
‘Wat zou je doen als je ruzie zou krijgen met iemand of als je boos wordt?´
´Je zou naar mama komen´.
Ik zie Tom weer boos worden, ‘ja maar mama, hij begon!’
 
Achter me hoor ik iemand zeggen, ‘gewoon aanpakken, je gaat toch niet met zand gooien!’
Ondertussen komt de moeder met Tom aanlopen en gaat weer aan het tafeltje naast mij zitten.
‘Tom, kunnen we een afspraak maken?’ ‘Laten we afspreken dat je weer gaat spelen maar op een andere plek.’
Tom sputtert nog wat tegen maar gaat uiteindelijk weer spelen.
Moeder geeft een zucht en kijkt om zich heen.
Zodra ze ziet dat ik naar haar kijk zegt ze, ‘vreselijk vind ik dat, hij heeft het al zo moeilijk en krijgt dan ook nog allerlei boze blikken toegeworpen’.
‘Hij snapt daar echt niks van’.
‘En dat terwijl deze mensen hem niet eens kennen en niet weten waarom hij zich zo gedraagt’.
Ik knik een keer als teken dat ik het begrijp en luister.
‘Tom heeft een verstandelijke beperking, hij reageert daardoor op iedere emotie die hij voelt’.
‘Hij kan zich daarbij niet afvragen of het verstandig of eerlijk is hoe hij reageert’.
‘Hij heeft op dat moment ook geen rem, zijn rem ben ik dan’.
 
‘Dat is voor jou als moeder ook zwaar, aan de ene kant ben je je kind aan het kalmeren en aan de andere kant steeds aan het uitleggen wat er met Tom aan de hand is’, zeg ik.
‘Ja dat is ook het frustrerende, er wordt gelijk geoordeeld, hij wordt afgerekend op iets waar hij niets aan kan doen’.
‘En ik als moeder ook’.
Er klinkt frustratie in haar stem.
 
Het klopt wat ze zegt, mensen hebben heel snel een oordeel, iets is goed of niet.
Er wordt weinig gekeken naar wat er tussenin ligt.
Oordelen is iets wat we allemaal doen, vaak zonder de bedoeling de ander te kwetsen.
Door deze gebeurtenis denk terug aan een oordeel dat ik zelf heb gehad.
Een oordeel waar ik me, zeker achteraf, best wel voor heb geschaamd, want wie was ik om een oordeel te vellen.
Voor ik zelf kinderen kreeg, had ik een duidelijk beeld van hoe ik vond dat een opvoeding moest gaan en hoe het hoorde.
Dat ik daarbij geen rekening hield met de praktijk (ik had immers zelf geen kinderen) geen totaal aan mij voorbij.
 
Waar ik mij vreselijk aan kon ergeren waren dreinende en zeurende kinderen in de winkel.
Kinderen die zich op de grond konden gooien omdat ze iets wel of niet wilden.
Ik hoor het mezelf nog zo zeggen, ’geef die maar een weekje aan mij mee.’
Een paar jaar later en inmiddels moeder van een 2 jarig dochtertje, gaan we even snel boodschappen doen.
We zijn allemaal moe, net terug van vakantie, er is niets meer in huis.
Als we bijna onze kar hebben gevuld met dat wat we nodig hebben, komt mijn dochter aan met een groot stuk chocola.
Ik zeg haar dat we dat niet nodig hebben en leg het terug.
Op dat zelfde moment gooit mijn dochter zich op de grond en begint hartstochtelijk te krijsen, ik denk nog, moet dat hier en nu!?
Triomfantelijk kijkt haar vader mij aan en zegt. ‘bof jij even, je mag haar langer houden als 1 week.’
 
Ik kan me niet herinneren me ooit zo geschaamd te hebben voor mijn oordelen als toen.
Nu is ze inmiddels 11 jaar en heeft ze me regelmatig laten zien dat oordelen geen nut heeft.
Buitenstaanders hebben niet alle informatie die de ouders wel hebben.
Zij kennen hun kind uiteindelijk het beste.
En natuurlijk willen ouders wel eens het gedrag van hun kind bedekken onder de mantel der liefde.
Je krijgt er nu eenmaal geen gebruiksaanwijzing bij en met de geboorte van het kind wordt ook de ouder geboren.
Voor beiden is het nieuw en valt er veel te leren.
 
Wat het mij geleerd heeft is wat ik ook tegen de moeder van Tom zei, ‘er zijn in het leven twee dingen die wij heel makkelijk kunnen, dat is andermans leven leiden en andermans kinderen opvoeden, daar zijn we allemaal heel goed in.
Laten we eerst in de spiegel kijken voor we een oordeel over iemand geven, we hebben allemaal onze lessen te leren.
Een vrouw met veel levenservaring zei tegen mij, ‘als je iemand iets wilt zeggen, of je hebt een mening, vraag jezelf dan af of de ander beter van wordt van wat je te zeggen hebt.
‘Zo niet hou dan gewoon je mond’.
‘Als iedereen dat doet ziet de wereld er een stuk beter uit’.
Dit ben ik niet meer vergeten en denk daar aan iedere keer als ik een oordeel in mn hoofd heb, het is immers de toon die de muziek maakt!
 
 
 
 
 
In je kracht staan! 
  
 
In de vorige column (op www.catherine.nl) heb ik het gehad over “nee” zeggen.
Dat dit soms best moeilijk kan zijn.
Voor veel mensen is het niet altijd eenvoudig om nee te zeggen.
‘Nee’ kunnen zeggen is duidelijke grens aan geven, het staan in je eigen kracht.
 
Ik vind het een mooie zin, ‘in je kracht staan’.
In je eigen kracht staan, weten waar je grenzen liggen, dat geeft een gevoel van vrijheid.
Wat houdt ‘in je kracht staan’ nou precies in, wanneer sta je in je kracht, hoe doe je dat?
 
In je kracht staan houdt in dat je dingen doet die bij je passen, die je kunt en waar je in gelooft.
Dat je dingen (doelen) bereikt en tevreden over jezelf bent.
En dat je dingen soms niet bereikt en nog steeds tevreden met jezelf bent.
Het houdt ook in dat je je niet laat afleiden door stoorzenders en je niet door de mening van anderen aan het wankelen laat brengen.
De mening van anderen zegt namelijk niet altijd iets over jou, maar over de persoon zelf.
Dat je de twijfels die je hebt, niet de overhand laat nemen en dat je ze ook niet ver weg stopt.
Kortom, luister naar de mening van de ander en je twijfels, ze vertellen je misschien wel waar er voor jou nog aandachtspunten liggen.
Maar laat ze niet de overhand krijgen en zo de regie overnemen.
 
‘In je kracht staan’ is uitgaan van jezelf, met alles wat er is en niet is.
Niet in het verleden leven, maar in het hier en nu.
 
Hoe wij in onze kracht staan en waar onze kracht ligt heeft alles te maken met onze overtuigen.
Overtuigingen hebben veel invloed op onze denkwijze.
Een gebeurtenis op zich heeft geen betekenis, het krijgt de betekenis die jij er aan geeft.
Welke overtuiging heb je bij de betreffende gebeurtenis, wat zijn je gedachten daarover.
Het is in de praktijk niet zozeer de situatie of de gebeurtenis die speelt maar de gedachte die wij hierover hebben.
Deze gedachte is geankerd in een bepaalde overtuiging die wij hebben.
Overtuigingen kunnen opbouwend zijn of belemmerend.
Opbouwende overtuigingen geven je zelfvertrouwen, een positief zelfbeeld en ze leveren je iets op.
Ze brengen je sneller bij je doel.
 
Belemmerende overtuigingen leveren je niets op, ze kosten veel energie, vertroebelen je gedachten en emoties en staan je doel behoorlijk in de weg.
Het enige wat deze belemmerende overtuiging je opleveren is een negatief zelfbeeld.
 
Je kent ze vast wel van die zinnen in je hoofd, die steeds weer terugkeren.
Je bent je er vast niet altijd bewust van, maar sta je er wel eens bij stil wat voor invloed vaste overtuigingen hebben op jouw leven?
Helpen ze je doelen te bereiken?
Helpen ze je om al je mogelijkheden (je potentieel) te ontwikkelen?
Vaak is dat niet het geval en werken ze belemmerend.
Deze overtuigingen bepalen het beeld dat je hebt van de buiten- en binnenwereld.
Ook hebben ze invloed op je reacties.
Belemmerende overtuigingen zijn vaak al ontstaan in het begin van je leven.
Toen kwamen ze je goed van pas en dienden ze je.
 
Ieder mens wordt in zijn gedrag beïnvloed door overtuigingen.
Alle ideeën en gedachten die je over jezelf, anderen en de wereld hebt spelen een belangrijke rol in hoe je in het leven staat en hoe je op de dingen om je heen reageert.
Als je je al bewust bent van je overtuigingen, ben je je dan ook bewust hoeveel invloed zij op jouw leven hebben?
 
 
Wat heb je nodig om een belemmerende overtuiging te herkennen?
 
  • Het is nodig vraagtekens te plaatsen bij de dingen waar je in gelooft, stel je hiervoor open.
  • Het vraagt lef om in iets nieuws te (willen) geloven.
  • Het vraagt ook moed om eerlijk naar jezelf te kijken.
    Durf te erkennen dat je ergens last van hebt.
    Wanneer je dit erkent, geef je jezelf een eerlijke en nieuwe kans.
    Immers ‘Wat je niet wilt zien kun je ook niet veranderen’.
 
Om je belemmerende overtuigingen los te kunnen laten is het belangrijk de wil te hebben om niet meer naar je overtuigingen te leven.
Geef geen aandacht meer aan je oude overtuiging(en) geef ruimte aan je eigen wensen.
Laat je daarbij niet belemmeren door je overtuigingen, geef er geen aandacht aan.
Zet nieuwe ervaringen neer in je leven, waarbij je de oude overtuiging loslaat.
Vervang de oude overtuiging voor een opbouwende overtuiging en richt je daarop.
Zet een nieuwe, eigen intentie neer en leef daarnaar.
 
Dit alles kan vreemd, eng en misschien wel onveilig aanvoelen.
Je oude overtuigingen hebben tenslotte ook eens positief voor je gewerkt, het loslaten kan een scala aan gevoelens opleveren.
Onderzoek deze gevoelens, zijn ze terecht?
Hebben ze nut, of zijn ze gebaseerd op angst?
Dit alles hoort bij het proces van het losmaken.
Deze gevoelens willen dat je weer gaat kiezen voor het oude (want iets wat leeft wil niet zomaar dood).
 
Opbouwende Overtuigingen geven je de sleutel in handen om je doelen te bereiken.
 
Verandering kan eng zijn, begin dan voorzichtig, stap voor stap.
Zodra je ziet dat het je iets positiefs oplevert zal de volgende stap minder eng zijn.
 
Ik hou van verandering omdat ik er altijd het positieve uit wil halen, voor mij maakt het het leven leuk en uitdagend!
 
Tot slot een prachtig gedicht die ik kreeg van iemand die me heel dierbaar is.
Ik weet helaas niet wie dit gedicht heeft geschreven, alle eer gaat uiteraard naar deze persoon.
Dit gedicht sluit heel mooi aan op het onderwerp.
Ik wens je veel inzicht oa door dit prachtige gedicht.
 
Anders kijken.
 
Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken
Zoals ik altijd heb gedacht
 
Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven
Wat ik altijd heb geloofd
 
Als ik blijf geloven
Wat ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen
Zoals ik altijd heb gedaan
 
Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij altijd overkomen
 
Maar als ik nu mijn ogen sluit
En mijn ware zelf voel van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
En kan ik weer opnieuw beginnen
 
 
 
 
 
De Donkere dagen voor kerst.
 
Het is druk in de praktijk, er zijn veel mensen rond deze tijd die het moeilijk hebben en geconfronteerd worden met (onverwerkte) gebeurtenissen uit het verleden.
Ik zit net aan een kopje thee als Sophie belt.
 
‘Dit is een moeilijke tijd voor me, zegt ze, ieder jaar weer zie ik tegen de feestdagen op, van mij hoeft het niet’.
‘3 jaar geleden is mijn moeder plotseling overleden, 2 dagen voor de kerst en vorig jaar tussen kerst en oud en nieuw heeft mijn vriend de relatie verbroken, we hadden trouwplannen’.
‘Ik snapte er niets van, nog steeds niet trouwens’.
‘Weet je wat hij toen zei? Dat hij mij altijd zo negatief vond, ik zag altijd beren op de weg’.
‘Dat doe ik nog steeds beren op de weg zien en ook het negatieve herken ik wel, ik ben er op gaan letten en hij heeft gelijk’.
Ik zeg haar dat ik het heel knap vind dat ze op deze manier naar zichzelf durft te kijken.
‘Ik moet wel, zegt ze, ik word er regelmatig mee geconfronteerd en op gewezen door anderen’.
 
We maken een afspraak en een week later zit Sophie tegenover mij.
‘Ik heb veel nagedacht, zegt ze, ik wil nu echt met mezelf aan de slag, weten waarom ik zo negatief ben, hoe het kan dat ik het nog steeds moeilijk heb met het overlijden van mijn moeder, het is toch al 3 jaar geleden maar het voelt nog zo vers’.
Ik vraag haar hoe haar relatie met haar moeder was.
Ze kijkt me aan, ik zie een mengeling van verdriet en boosheid in haar ogen.
‘Ik voel me in de steek gelaten door mijn moeder maar ook door mijn vriend’.
‘We hadden eigenlijk niet zo’n goede band mijn moeder en ik’.
‘Ze was vaak ziek en altijd met zichzelf bezig, ik moest sterk zijn, dat zei ze ook vaak tegen me.
Het was niet gauw goed en wat ik ook deed ze had altijd commentaar, ik voelde me daardoor heel onzeker en niet goed genoeg’.
‘Ik deed ontzettend mijn best om maar een keer te horen dat ze trots op me was, dat ik het goed deed, maar ik deed het nooit goed en voelde me vaak negatief bij haar’.
 
‘Toen ik later mijn vriend leerde kennen, wilde ik het hem ook altijd naar de zin maken, gelukkig waardeerde hij het wel.
Wat ik nooit begrepen heb is waarom ik me ook bij hem negatief voelde, nu weet ik dat ik me dus blijkbaar ook zo heb gedragen’.
Ze kijkt me aan, er rolt een traan over haar wang, ze heeft inderdaad veel nagedacht.
‘Ik ben er klaar mee, zegt ze, ik wil positief in het leven staan, genieten en vooral mijn overvolle rugzak legen, ik wil ballast kwijt’.
Strijdlustig kijkt ze me aan.
“Ik wil weten hoe het komt dat ik zo negatief in het leven sta, waarom ik sommige dingen maar niet kan verwerken’.
 
Ik leg haar uit dat de manier waarop we worden opgevoed veel invloed heeft op ons zelfbeeld.
In het geval van Sophie kun je zeggen dat ze de negatieve houding van haar moeder heeft overgenomen, als je regelmatig hoort dat je het niet goed doet en nagenoeg geen complimenten en steun krijgt, levert dat je een negatief zelfbeeld op.
Sophie heeft naast een belastende jeugd ook gebeurtenissen meegemaakt die ze niet heeft kunnen verwerken.
Als we gebeurtenissen/situaties mee maken die heftig en belastend zijn, kan ons verwerkingssysteem op slot slaan.
De gevolgen hiervan kunnen zijn dat we vaak aan de gebeurtenis terug denken, veel piekeren, slecht slapen, emotioneel zijn, onzeker zijn, soms een kort lontje hebben, een slecht zelfbeeld, etc.
Onverwerkte gebeurtenissen hebben veel invloed op ons leven en zelfbeeld, om deze onverwerkte en belastende gebeurtenissen te verwerken, gebruik ik EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing).
Dit is een zeer snelle en effectieve methode om belastende en nare gebeurtenissen snel te verwerken.
Vaak is al na 1 behandeling het positieve effect te merken en na 3 tot 7 behandelingen is 90% van de cliënten weer in staat het dagelijkse leven (positief) op te pakken.
 
Voor Sophie was EMDR, zoals ze zelf zei, een nieuw begin.
Het overlijden en de verbroken relatie heeft ze heel goed kunnen verwerken, mede hierdoor verbeterde ook haar negatieve houding.
Ze heeft geen last meer van de negatieve gevolgen van de onverwerkte gebeurtenissen.
 
2 Maanden en een mooie bos bloemen later, belde ze me op om te vertellen dat ze iemand ontmoet had, ze was verliefd!
‘En weet je wat hij zei? Dat hij me zo positief over vond komen!’
Ze heeft positief aan zichzelf gewerkt Sophie, 3 maanden is ze in therapie geweest met hele mooie resultaten.
EMDR, het wordt ook wel powertherapie genoemd, waarom?
Het werkt snel en effectief, het is minder belastend voor de cliënt doordat het niet nodig is om uitgebreid over de belastende gebeurtenis te praten.
EMDR kan gebruikt worden voor alle nare en belastende gebeurtenissen, scheiding, verlies, misbruik, negatieve gebeurtenissen uit de jeugd, etc.
Benieuwd naar EMDR en wat dit voor u kan doen?
Blijf niet zitten met onverwerkte en belastende gebeurtenissen, voor vragen kunt u ook telefonisch contact opnemen met: Angelique van de Wetering, tel: 06-40516964.
 
 
Meer columns lezen van Angelique? www.catherine.nl
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wat doen onze overtuigingen met ons zelfbeeld?
 
Kent u ze?
De overtuigingen die u hebt over uzelf, de ander en de wereld waarin wij leven?
En als u ze kent, welke overtuigingen heeft u dan.
Zijn ze positief of negatief, werken ze voor of tegen u?
 
We worden allemaal opgevoed met overtuigingen:
  • je moet presteren om iets in deze maatschappij te betekenen
  •  het leven is hard en oneerlijk
  • ik ben niet zo goed als de ander
  • dat lukt nooit, dat kan ik niet.
  • je moet altijd klaarstaan voor de ander.
  •  nee zeggen is egoïstisch en onbeleefd
 
Zo zijn er nog veel meer overtuigingen te noemen.
Overtuigingen hebben veel invloed op onze denkwijze.
Het is in de praktijk niet zozeer de situaties of de gebeurtenis die speelt, maar de gedachte die wij hierover hebben.
Deze gedachte is geankerd in een bepaalde overtuiging.
 
Overtuigingen hebben ook een sterke invloed op ons zelfbeeld.
Wie is opgevoed met de overtuiging dat het leven hard en oneerlijk is, zal iedere nieuwe dag op die manier zien.
En zal bij ieder (negatieve) gebeurtenis zichzelf bewijzen van zijn of haar gelijk.
“Zie je wel! “
 
Iedere gebeurtenis, negatief of positief geeft ons een keuze, een keuze hoe te reageren op de gebeurtenis.
Bekijken we de gebeurtenis positief en kijken we naar wat we ervan kunnen leren of bekijken we het negatief en benadrukken en benoemen alle facetten die ons gelijk geven dat het leven inderdaad hard en oneerlijk is.
Ik heb ze regelmatig in mijn omgeving gehoord, de overtuigingen over het leven; “Ja meisje, het leven is niet altijd eerlijk”, “je moet hard werken om iets te bereiken, anders krijg je niets voor elkaar, kijk maar naar…”
 
Zo kleuren onze overtuigingen de wereld waarin wij leven, het geeft kleur aan ons bestaan, aan wie wij zijn.
Wie opgevoed wordt met de overtuiging dat het leven vol mogelijkheden zit, zal zich niet zomaar uit het veld laten slaan door een negatieve gebeurtenis.
 
Een negatieve overtuiging belemmert je in het bereiken van je doel, geven je een slecht zelfbeeld en kosten veel energie.
Immers als je wordt opgevoed met het idee dat het leven hard is, wordt presteren in het leven erg moeilijk, je gelooft deze overtuiging en zult de momenten dat het tegen zit zien als een bewijs dat dit ook daadwerkelijk zo is.
Een positieve overtuiging geeft je zelfvertrouwen, een positief zelfbeeld en het levert je wat op.
Het brengt je sneller bij je doel.
Als je gelooft dat het leven vol mogelijkheden zit zul je in mindere tijden altijd op zoek gaan naar de mogelijkheden die deze gebeurtenis of situatie met zich meebrengt.
Je zult dan niet alleen maar zoeken, je zult ze ook vinden.
 
Negatieve overtuigingen kun je ombuigen, belangrijk daarbij is een doel.
Wat wil je bereiken? Wil je je gelukkiger voelen? Een nieuwe baan? Een totaal andere wending in je leven?
Als je weet wat je doel is en welke overtuigingen je hebt, kun je zien of deze positief of  negatief zijn, helpen ze je doel te bereiken of juist niet.
In de praktijk help ik cliënten hun doel te bereiken dmv hun eigen overtuigingen.
Inzicht in de situatie en met name de denkwijze hierover is een belangrijke sleutel om je gelukkiger te voelen en te bereiken wat je wilt.
Het leven overkomt je niet maar alleen, je hebt heel veel invloed op de manier waarop je met tegenslag omgaat.
Deze manier van omgaan met de situatie en jouw overtuigingen zijn bepalend voor het verloop ervan, positief of negatief.
Herken je dit alles en loop je vast of kun je wel wat hulp gebruiken, schroom dan niet en maak een afspraak.
Waarom? Omdat je het waard bent!
 
 
 
 
Locatie:
Paramedisch Centrum                          Praktijk Sjoerdje van de Manacker
Kruizemunt 3                                     Steenstraat 24  
7892 AE                                           8301 XN
Klazienaveen                                     Emmeloord
 
Tel: 06-40516964                              Tel: 06-40516964
 
Uren:
Ma. t/m vrij. 9.00 - 17.00
Zat.: 10.00 – 17.00
Zo.: Gesloten
 
Algemene voorwaarden MapQuest Kaarten/routebeschrijvingen dienen alleen ter informatie. Alle risico is voor de gebruiker. MapQuest, Vistaprint en hun leveranciers zijn niet verantwoordelijk voor de inhoud, kwaliteit van de wegen, snelheid of gebruikersvriendelijkheid.